Geboortekaartjes.nl
joepiedepoepie 250x250
Trouwkaarten.nl

Dagboek

Aantal berichten: 50
Ga naar:   

How am I?

29 november 2011
 Tijd voor n update.
Ondertussen zijn we naar het uitgebreide gehooronderzoek in het AZM geweest. Met de trein. Mitch vond t spannend. T wachten op de trein, IN de trein, de trein, die stopt en de deuren die open en dicht gaan.. Aangezien je met n buggy in de trein aangewezen bent op t instap/fietsenhok kan je dat allemaal goed in de gaten houden. Mitch vond t super.


Dan valt wel op hoeveel geluid, lees: volume, hij maakt..
Mensen die in deze vroege ochtend nog ff rustig wilden wakker worden in de trein, op weg naar school of werk.. Helaas, dat werd deze ochtend verstoord ..
Precies op tijd arriveerden we in t ziekenhuis en onderging je de piepjes en beelden op de 2 tv'tjes voor je. Meerwaarde daarvan zie ik nog steeds niet.. Zodra jij n teletubbie op n scherm voor je ziet verschijnen luister je echt niet naar dat zachte piepje ergens in de verte.. Achja..
Uitslag was dat je gehoorverlies zo minimaal is dat er niets mee hoeft te gebeuren. Geen buisjes dus. En de reden van je harde volume heeft dus niks met je oortjes te maken..

Even geleden gingen we bloed prikken voor je schildklier en evt coeliaki. Das protocol, ieder jaar vanwege n verhoogde kans op deze aandoeningen.
De uitslag n week later was dat er toch een te lage schildklierwaarde was. Een waarde van 5 die normaal gesproken toch wel minimaal 9 moet zijn.
De kinderarts vertelde erbij dat ze eigenlijk moet starten met medicatie bij deze waarde, maar.. Een van de bijwerkingen is: onrustiger gedrag..
Euh..?!
Afgesproken dat we in in januari, over 2 maanden nog eens gaan prikken. Gelukkig is bikkel Mitch goed af te leiden en zijn er op de dagverpleging een hoop lieve verpleegsters voor handen om mee te helpen af te leiden, op alle mogelijke manieren, en de kinderarts doet altijd het prikken zelf.
Ik wil wel graag een gesprek met de kinderarts mocht de waarde net als deze keer zo laag word, dat hebben we dan ook al afgesproken.
We zijn samen met t kdc, de ortopedagoge, de ergotherapeute.. zo hard aan t werken je gedrag onder controle te krijgen en langzaam gaat dat wel vooruit, maar hoe jammer zou t zijn als dan een noodzakelijk pilletje voor je schildklier dit allemaal teniet doet..

Ondertussen zijn we druk bezig met de orthopedagoge, met de diagnostiek, n evt diagnose en in ieder geval behandeling. Ongelofelijk eigenlijk.. als n psycholoog n indicatie aanvraagt bij t CIZ is t binnen n week afgehandeld.. Die wordt dus gelijk serieuzer genomen dan de ouder..?
De 100en vragen die ik beantwoordt heb, de verhalen die ik over je verteld heb, de observatie thuis en op je groep, het komt erop neer dat je veel aandacht nodig heb. Maar ook dat dat thuis en op t kdc iedereen staat te raden en te roepen om te begrijpen wat je wil. Op t kdc met TEveel gebaren in 1 zin en zowel thuis als op je groepie wordt wel bevestigd hoeveel individuele aandacht en sturing je dus nodig hebt.
Afgelopen donderdag was je Persoonlijk Plan bespreking op t kdc. N hele grote tafel vol met alle hulpverleners en mensen die het beste met je voor hebben.
Ook daar kwam weer naar voren dat je helemaal niets mee krijg t van een klassikale uitleg oid ( lees: 8 kindjes)
Je gaat dan vervelen, geluid maken, het kindje naast je duwen of pijn doen..
Kortom de hele groep verstoren.
Je werkt sinds het begin van het jaar daarom aan een tafeltje tegen de muur met nog een kindje. Daar zit dan constant 1 juf naast. Met heeele strakke aandacht, zoveel mogelijk positieve aandacht en n strakke en consequente aandacht.
Heel, heel langzaam gaat dat beter en krijg je steeds meer kleine vrijheidjes binnen je groep, maar feit blijft dat je die vrijheid en onduidelijkheid helemaal niet aan kan, teveel prikkels, dingen die anders gaan dan anders.. Constant en zeer (!) volhardend ben je op zoek naar grenzen. Overbeweeglijk en overactief.
Deze site over dyspaxie was wel n hele openbaring voor mama.. Heel veel lijkt gewoon over Mitch te gaan en das dan ook weer een vd diagnoses van t kdc..
Dyspraxie:
http://www.dyspraxie.nl/dyspraxie.htm
Nu nog ff n beetje simpele behandeling graag...

'De wereld draait om Mitch en ik bepaal' dat lijkt de beste omschrijving te zijn van hoe t nu in je koppie rond gaat..
Maar van welke vervolgschool mogen we constante 1 op 1 begeleiding verwachten..?? Geen enkele.
Een van de actieplannen die ik nu met de orthopedagoge ga oppakken.
Omdat je ontwikkelingsleeftijd nu nog zo laag is, 2 à 3 jaar, kan er officieel nog geen diagnose worden gesteld, maar veel wijst toch naar een stoornis in het autistisch spectrum. Die aanpak werkt in ieder geval. Structuur en duidelijkheid.
Autisme, weer een vd zaken waar mama al jaren, dagelijks, mee werkt dus gelijk, in overleg met de logopediste, aan de slag met een echt ECHT pictobord.
Na vele avonden foto's maken, ontwikkelen, sealen en methodes uitdenken, is er nu een lopend programma. Met vooral als opzet dat er duidelijkheid is voor je, zekerheid en weten waar je aan toe bent.
Waar eten we? Met wie? Waar gaan we heen? Met wie? Wanneer gaan we werken? En tv kijken?? Enz..
Als extra doel worden er ook werkmomentjes ingebouwd. Mitch krijgt de keuze uit 2 werkjes die op het bord klaar hangen en op de werktafel klaar staan. Hij kiest adhv de foto en t mandje (het andere mandje en de foto verdwijnen snel) en dan wordt er mbv de time- timer gewerkt aan de keukentafel. Het hele 'werkhoekje' is voor de gelegenheid prikkelarm gemaakt. De gezellige foto's verhuisden naar de wc, de ophangende lepels en keukenspul verdwenen in de la en je nummertjes, om te tellen, hangen nu in de woonkamer.
10 minuutjes en dat viel de eerste dagen erg tegen. Mitch roept na een keer naar de klei gekeken te hebben: ' kaaaaah'! ( lees: klaaaar!) en bleef dat 10 minuten herhalen. Ook n bekende is de mitchmode: armen over elkaar, heel boos naar beneden kijken, je moeder negeren, maar ondertussen wel heel stiekum vanuit n ooghoek kijken of er iemand gaat reageren op z'n actie. En terwijl z'n moeder dan enthousiast doorkleidt/schildert/knipt/plakt, haar best doet t boeltje te negeren en haar lach in te houden, ( geloof me... dat koppie..) houdt meneer dit gemakkelijk de volle 10 minuten vol.
Maar al hang je op je kop in stoel en en gil je de hele straat bij elkaar, afspraak is dat je die 10 minuten volmaakt.
En dat heb je ondertussen wel door. Als je nu voorzichtig vraagt; 'kaaah?' hoef ik alleen nog maar een blik ip je time timer te werpen. Boodschap begrepen en hoewel je dat dan nog 5 a 10 keer probeert in die 10 minuten.. Er is vooruitgang. En n beloning in de vorm van n spekje, terwijl je daar helemaal geen boodschap aan lijkt te hebben..
Alles met het doel dat IK bepaal en niet Mitch. En daar moeten we allebei aan wennen en aanpassen. En herhalen, heel veel herhalen.. En uitbreiden..

Visueel. Dat is voor iedere downie, maar vooral voor jou, erg belangrijk.
En je wil niet laten zien dat je stiekum iedere keer even op t bord kijkt, maar je hebt helemaal door wat de bedoeling is.
Wil je eigenlijk niet in de douche en negeer ik je bijna n half uur terwijl je op je buik op de gang ligt, wandel je ineens, nadat ik de negeermode ben ingegaan na je drama-aanval, in je blote kont de kamer in. Als ik vragend kijkt, werp je n blik op HET bord, daar hangt de foto van de douche klaar..
Kanjer.. Dus toch.. :)

Nog meer nieuws..? Yes.. Leuk nieuws.
Om de week gaan we nu snoezelen en vond je de eerste keer het waterbed een prima trampoline, de tweede keer hadden we n bekend dekentje en n bekende cd bij ons. Dat was beter en je kon al iets meer genieten van alle moois om je heen. N echte vissen/zeekamer is t en dat vind je erg mooi..
Daarbij je favoriete Dirk Scheele cd et voilà! Vrijdag gaan we ws weer...
Maar wie weet... Komt er zomaar een zwarte piet op bezoek.. Hoe te gek zou dat zijn.. Dan moeten we toch ff prioriteiten stellen... ;)

Sowieso is t dan eindelijk zover komend weekend.. Sinterklaas. En hoewel je nu doorhebt wie t überhaupt zijn, je hebt nog helemaal niks met je schoen zetten ( en ach.. Die cadeautjes krijg je zo ook wel..) of dat het alleen NU is ineens.. Jij kijkt al naar Sint en z'n pieten sinds april dit jaar.. Toen viel t kwartje en dan is t zo.
Vrijdag vieren we t met opa, oma en Ivo. Sowieso.. Mama moet nog even in overleg met de evt. hulppiet..
En dan zondag.. Dan gaan we samen met oma naar Dirk Scheele! Natuurlijk lagen alle plaatsen van de tour van Dirk vele mijlen hiervandaan, zoals meestal als je in t uiterste zuiden woont.. En toen zag mama Maaseik erbij staan en laat dat nou zo'n 10 minuutjes hiervandaan zijn...! Kaartjes zijn al maanden in THE pocket en nu komt t r dan eindelijk aan! Jihaaaah!

Ik kan nog vanalles vertellen, maar lijkt me dat t wel even n voldoende update was voor nu.
Tot snel weer voor de Sinterklaas ('Kaaah') en zwarte piet ('Pluh') update!

 

Alessandro

29 november 2011 19:52:44
Hey Mitch!!!

Is je mama zo streng voor je man?  Gelukkig zijn ze bij mij niet zo consequent, Poe hee wat knap van je mama weer allemaal zeg. Blij te lezen dat je er wel vroijk en ontdeugend onder blijft.

Bij mij op school geven ze het ook aan hoor, het groepsgebeuren lijkt ook langs me heen te gaan, en ik moet ook constant 1 op 1 aandacht willen ze een werkje van me gedaan krijgen.

Wel lastig voor je (en je mama) hoor, dat dat autistische spectrum er ook nog eens bij komt kijken
 
Maar weet je, zolang je niet achteruit gaat in je ontwikkeling of stil blijft staan, is er volgens mij geen weg te zwaar voor jullie, want de liefde en trotsheid op elkaar spat nog steeds van het scherm af!!!

We zagen ook dat je homepage ook is aangepast, goed man!

Dikke knuffel Alessandro en fam!

tand, aandacht, volume, weekendje weg, onbegrip en duimen..

07 november 2011
Ondertussen heb je alweer n tandartsbezoekje achter de kiezen (haha) en je werd helemaal goedgekeurd. Er beginnen al 2 grote mensenkiezen te groeien achter in je mondje en voor de rest zag het er eigenlijk allemaal prima uit! Top dus.
2 ondertanden heb je al gewisseld, maar de verloren tandjes zijn spoorloos verdwenen.. Nu hing je voortand al weken aan een draadje en vorige week bij papa is ie er dan toch uitgevallen. N fietsenrek dus! ;)
Ook je griepprik heb je vorige week gehad, uiteraard zonder n kik te geven. Bikkel as ever.

Koos Tandloos!


Afgelopen weekend gingen we n weekendje naar n huisje in België met Erik en Richelle. Het werd mama weer eens duidelijk hoeveel aandacht je nodig hebt.. Tis echt 24 uur aandacht/begeleiding en dat is en blijft rete-intensief natuurlijk.. Alles lijkt om jou te draaien en jij bepaald het liefst de hele dag wat er wanneer gebeurd. Daar is mama t natuurlijk niet mee eens en dus was er de nodige strijd tussen de activiteiten door. Flink gillen en gek doen, je bent er goed in.. Echter.. je bent zooo beresterk.. Ik krijg je dan in mn eentje echt niet meer in de buggy..
Je bent goed te paaien met een ijsje of iets anders lekkers in het vooruitzicht, maar zo kunnen we natuurlijk niet iedere activiteit beginnen of eindigen.. (dan zal iig de tandarts volgende keer niet meer zo vrolijk zijn...)
Hoewel Erik en mama bij het vertrek vrijdag nog redelijk fit waren, waren we op de terugweg helemaal doodop. T was een echte Mitchvakantie en tussen de strijd door hebben we toch wel erg genoten. De speeltuin, stokjes en steentjes, grote (hele grote!) bergen met bladeren en n paar bezoekjes aan het zwembad (klein, bijna leeg en dus overzichtelijk en perfect voor jou!) zorgden voor blije gezichten!
Je geniet van buiten rennen, bezig zijn met alle steentjes en stokken die je tegenkomt en knoeien met waterplassen. In het zwembad kan je supergoed je energie kwijt en je gaat echt goed in het water! Je springt gewoon in het diepe en blijft dan al trappelend drijven met je zwemvest, je 'zwemt' onder water als je iemand anders dat ook ziet doen en probeert zelfs te duiken. Knap hoor!
Het bezoekje aan Plopsaland hebben we niet door laten gaan. Ook al had ik een doktersverklaring geregeld waarmee je bepaalde privileges hebt in het pretpark, je was TE druk met alleen al het nieuwe huisje en de nieuwe onbekende situaties en de omgeving. Meer als genoeg prikkels dus en tel daarbij op dat de belgen herfstvakantie hadden (en dus n overvolle Plopsaland..): geen goed plan.

Hier wat leuke foto's, voor de rest van de pics, zie:
http://www.mijnalbum.nl/Album-H67HDILL









Je volume is tegenwoordig weer extreem. Je stemgeluid is erg hard en als je boos bent (en dat gebeurd nogal eens..) kan je zoooo vreselijk hard gillen of schreeuwen.. Dat is niet houdbaar. Mama's oren tuten er letterlijk van.. Zo ongelofelijk hard..
Komende donderdag staat een afspraak bij het ziekenhuis gepland, heel handig om 9.00 uur, midden in de spits dus en zelfs zonder spits is het al ruim een half uur rijden.. We maken er dus maar een hele happening van en nemen de trein. Die zou ons als het goed is binnen een half uur op de plaats van bestemming moeten brengen..
We gaan naar de ortodoptist, de KNO-arts en voor een uitgebreide gehoortest. Ik vermoed (en hoop eigenlijk) op buisjes.. In de hoop dat je volume wat afneemt, je klanken beter verstaat en kan verwoorden en dat het wat rust brengt in zowel jou koppie als in huize Mitch/mama.. We zullen zien..

Het lijkt na een heerlijke nazomer toch eindelijk echt herfst te zijn. Hoewel het afgelopen zaterdag nog ruim 18 graden was en we dus serieus zonder jas naar buiten konden, is het vandaag zo guur dat het wel lijkt alsof er sneeuw in de lucht hangt.
Alle voorbereidingen voor de winter zijn getroffen (en als we het nieuws mogen geloven gaat t n pittige worden..)
In ieder geval zijn er winterbanden aangeschaft, is er een extra grote sneeuwschep en een nieuwe slee in huis en heb ik vorige week het nieuwe recept voor je puffers (Ventolin en Flixotide opgehaald.) De eerste snotterbellen zijn, als vanzelfsprekend, n feit..
Bij verkoudheid en hoesten gebruiken we in de wintermaanden de Flixotide 2 maal daags als onderhoudsmedicatie en de Ventolin bij acute benauwdheid, max. 5 keer per dag.
Hoewel ik moet zeggen dat het steeds beter gaat met je eerder 'chronische verkoudheid en piepen tijdens de wintermaanden'
Ik probeer de start met Flixotide dus ook steeds langer uit te stellen. Piepte en rochelde je 4 jaar geleden nog van september tot april, dit jaar hoop ik pas volgende maand met de onderhoudsmedicatie te starten.

Je verteld op jou manier steeds meer. Je hebt je eigen klanken en gebaren en samen hebben we hele gesprekken.
Enige kanttekening is dat vreemden er geen woord van begrijpen, zelfs met open mond toe kijken.. Mij maakt het niet uit, wij genieten en vertellen lekker verder.
Frustrerend voor Mitch is dat ik dus ook de enige ben met wie hij dat gesprek kan voeren. Natuurlijk, ook zn juffen op t kdc en opa en oma en papa en t logeerhuis en Wendy en Ivo en Erik en Richelle hebben hun eigen manier van communiceren met Mitch, maar overal is de manier waarop anders. Mitch past zich aan aan wie hij tegenover zich heeft. Das op zich al megaknap vind ik.. Gebruikt degene tegenover hem ook gebaren en geeft hij Mitch de tijd over zijn antwoord/reactie na te denken, dan zie je Mitch letterlijk groeien. Hij geniet ervan als hij begrepen wordt!
Maar veel van de mensen die we kennen of niet kennen, maar gewoon tegen komen, begrijpen niets van wat wij samen vertellen met klanken, woorden en gebaren.. Begrijpen niet dat Mitch hartstikke trots is als hij je begroet met: 'Hoei!' (lees: hoi!) maar ik zie wel het ongegrip in zn gezichtje als hij me daarna vragend aankrijgt als hij geen reactie krijgt..
Veel van die mensen haken ook snel af als ze geen (of beter gezegd; niet de gewenste) reactie krijgen op een vraag als 'hoe heet jij?' of 'hoeveel jaar ben jij?'
Dan krijg ik eerst van die mensen een overduidelijk 'waarom maakt ie dat geluid'-gezicht en daarna dezelfde look van mn mannetje..
'wat bedoelt ie mama?'
Boink, weer even met de neus op de feiten. Een van de, echt lastige, aspecten van Down..
Letterlijk EN figuurlijk niet begrepen worden..

Verder gebeurd er veel, maar niets om hier nu over uit te wijden.
Wel even duimen morgen allemaal.. Er wordt dan besproken of ik (volgende week!) aan een opleiding naar een nieuwe baan mag beginnen en dat hoor ik dan donderdagochtend..
Spannend!


Snoezelen, Noah, Aaaaai-Pet en artsenrondje

23 oktober 2011




Afgelopen vrijdag had ik smorgens, na een tip van een collega, een afspraak om een snoezelruimte te bekijken van een woning vd stichting waarvoor ik (nog..) werk.
Eerst zou ik gaan kijken naar een ruimte die n half uurtje hiervandaan was, maar net op tijd kwam ik er achter dat er in ons eigen stadje ook een woning is MET snoezelruimte.
De ruimte staat regelmatig leeg en daar willen we natuurlijk graag gebruik van maken.
Meteen de koe bij de horens gevat en 's avonds om 18 uur waren Mitch en ik aan de beurt om te snoezelen. En dat gaan we nu dus om de week doen op vrijdag, als je bij mama bent.
Je moest eerst even wennen en vond het verwarmde waterbed ook best geschikt als trampoline.. Later ontspande je wat meer en kon je ook echt genieten van de waterbellen, de mooie visjes op de muur en de ontspannende muziek.
Super dus! Thuis gekomen was je helemaal duf. Nu ben je dat sowieso wel op vrijdag, maar nu was je zoooo ontspannen dat je een half uurtje nadat we thuis waren al heerlijk in je bedje lag te ronken.









Zaterdag hadden we sinds lange tijd een date met jouw vriendje en mama's petekindje Noah. Wat een gezelligheid! Springen op de trampoline, spelen met de grote zussen van Noah, door het huis fietsen op de Wishbone-bike... Je hebt het erg naar je zin gehad! Foto's spreken voor zich denk ik..













Sinds vorige week heeft mama een Ipad en wat is ze trots! Eigenlijk ben ik helemaal niet zo van de gadgets. Ik heb zelfs nog een gsm waarmee je echt alleen kan bellen en sms-en en das natuurlijk hartstikke antiek. Maar prima! Voor foto's heb ik een fototoestel, voor internet een pc en om te filmen een camera..
Maar toen hoorde ik op steeds meer plekken, van steeds meer mensen over het gebruik van de Ipad bij kindjes met een beperking. Het touchscreen zou helemaal super zijn en de apps erg leerzaam.. Mitch kan helemaal niks met een gewone spelcomputer, begrijpt nog niet dat er interactie is tussen zijn controller en het tvscherm en de muis is ook iets ingewikkelds, die zowiezo verschillende handelingen tegelijkertijd vraagt..
Toen ik hoorde dat de logo op het kdc ook met een Ipad gaat werken was ik overstag. Via een nieuw gsm abbonement dus geen hypermoderne telefoon (dat ouwetje van mij kan best nog ff mee..) maar een ultramoderne Ipad2.
En godzijdank: Mitch vind het HELEMAAL super! 
Mama is helemaal into de apps en heeft al vanalles leuks en leerzaams gevonden voor je. Je bent zo een half uur hard aan het werk en buiten dat dat uniek is is het ook genieten iedere dag ECHT samen aan het werk te zijn. Want mama zit er natuurlijk wel naast.. T zou n beetje zonde zijn als er, net zoals er wel eens n schoen of speelgoedkoe door de kamer vliegt, nu een Ipad tegen de muur zou vliegen.. ;)



Ondertussen zijn we ook nog bij kinderarts Karin geweest voor je APK. We hoefden maar 1 uur en 20 minuten te wachten.. Mama irriteerde zich eraan maar jij deed t super! Opa was als back-up mee gegaan en je had het erg naar je zin in de speel/wachtkamer. Alle wachtende werden voorzien van een bordje, bestek en bekers en je vertelde erop los (op jouw manier..)
Karin was tevreden over je. Je zit in het midden van de Down-groeicurve, weegt bijna 19 kilo en bent 104 cm.
Deze week gaan we naar de tandarts en de oogarts en over 3 weken naar de KNO. Ik verwacht dat het buisjes worden en aangezien je harde stemgeluid/geschreeuw en boos gedrag dat je regelmatig vertoond zou dat geen slecht idee zijn denk ik..
Als de tandarts geen gekke dingen ziet moeten we ook nog even bloedprikken bij de dagverpleging en mocht je wel n gaatje oid hebben dan moet dat onder narcose verholpen worden en kunnen we je het prikken besparen en tijdens de narcose bloed afnemen.
We zullen zien.


6 years ago..

17 oktober 2011

Vandaag is het precies 6 jaar geleden (6 jaar alweer...) dat je geopereerd werd aan je hartje (je AVSD), in Leuven. 







Ik hoor t die arts, n paar weken later, nog zeggen, ik zal t nooit vergeten.. 'Eigenlijk zijn we uitbehandeld, we staan met onze rug tegen de muur..'
en zelfs: '10 jaar geleden zouden 'deze kindjes' niet eens geopereerd worden..' 

Hier mocht ik je na veel lange weken weer vasthouden.. T mooiste moment ever...


Dat we, ALS Mitch t zou overleven, n bedlegerig en zeer zwak kindje mee naar huis zouden krijgen stond vast...
 
En zie nu. Mijn ongelofelijk lieve, sterke, beweeglijke, grappige, mooie, knappe, innemende, slimme, ondeugende, stoere zoon...
T ALLERbelangrijkste op deze wereld..



 

Alessandro

17 oktober 2011 20:31:38
Su-per Mitch!!!!

Superweekend!

09 oktober 2011
Sinds lange tijd hebben we dit weekend een ECHT relaxed weekend gehad met zn tweetjes!
Zaterdag regende het toen we wakker werden en tegen de middag viel het nog met bakken uit de lucht..
Normaal gesproken vergt een dagje thuis zijn bakken energie en een zeer consequente aanpak.
Hoe anders ging t zaterdag! We hebben alleen smiddags, toen Erik langs kwam, tussen de buien door, een rondje door het park gemaakt. En natuurlijk moet je daar wel ff een heel spektakel van maken.. Zie de foto's..

VOOR:





NA:




Voor en na het rondje park, waar je dus ff lekker je energie kwijt kon, hebben we ons binnen prima geamusseerd. Met een matras, heel veel dekens en kussens in de kamer, veel door Mitch bedachte spelletjes en de tv. Ongekend relaxed.. Heerlijk. Dat is aan een stuk door genieten ipv alleen maar corrigeren en politieagentje spelen. 

Vanmiddag gingen we zwemmen met Erik en Richelle en dat kan je ECHT goed! Als er iemand onder water langs zwemt ga jij ook op je buik liggen met je koppie omlaag onder water. Best lang en steeds net als ik je boven water wilde halen kwam je met een big smile weer boven. Je steelt nogal de show door iedereen charmant aan te speken met 'Oi' maar ook alleen al door het plezier dat je hebt. Dat mag iedereen zien en horen en daarmee zijn er best wel wat glimlachen op gezichten getoverd vandaag.
Er was zelfs een collega van oma in het zwembad en die herkende jou van je 5 posters (voor Werelddowndag) die op oma's werk ophangen. Grappig!
Nadat je je kunsten vertoond had aten we tussendoor een frietje (waarvan we thuis allemaal ziek werden..) en verliepen zelfs het afdrogen en omkleden zonder al teveel verzet! Met in het vooruitzicht n ijsje, dat wel, maar t was voor het eerst dat dat ook daadwerkelijk werkte..
Super.
Thuis weer lekker in piama, tutten, hangen, spelen en tv kijken.
Mitch geniet en mama ook. Alleen maar!

Deze foto is ook van gisteren en omschrijft precies hoeveel lol we samen hadden. Ik heb m in n opwelling (heel groot..) in sepia op canvas besteld. Er moest nog iets moois boven de bank in de woonkamer.. Das nu dus geregeld. Issie niet leuk?!





 

Gwen

27 oktober 2011 12:18:28
Geweldig! :D

Maak en stuur nu de leukste kaartjes op Kaartjeposten.nl, Geboortepost.nl en Trouwpost.nl.